Journal of Ilam University of Medical Sciences

fa تأثیر تمرین شنا بر حافظۀ فضایی نوزادان محروم از مادر: ایجاد استرس مبتنی بر جداسازی 6 ساعت در روز Effect of Swimming Training on Spatial Memory of Maternal Deprived Infants: Inducing Stress by Six Hours Separation per Day تربیت بدنی Physical Education پژوهشي Research مقدمه: استرس اولیه می‌تواند ساختار عصبی ازجمله هیپوکامپ و عملکردهای رفتاری مانند حافظه را دچار اختلال ‌کند؛ به همین سبب، توجه به خنثی‌سازی آثار مخرب استرس بر بدن یکی از موضوعات قابل‌بحث در میان پژوهشگران بوده است. با توجه به اینکه در تحقیقات پیشین به نقش فعالیت بدنی در کاهش استرس اشاره‌شده بود؛ بنابراین، هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر چهار هفته تمرین شنا بر یادگیری و حافظۀ فضایی در موش‌های نوزاد جداشده از مادر بود. مواد و روش ها: در این تحقیق، 40 سر موش صحرایی نر نژاد آلبینو ویستار به‌طور تصادفی به چهار گروه (جداشده از مادر، جداشده از مادر به همراه تمرین شنا، تمرین شنا و کنترل) تقسیم شدند. از روش جداسازی نوزادان از مادر برای ایجاد شرایط استرس‌زا استفاده گردید. گروه‌های جداشده از مادر از روز پس از تولد به مدت یک ماه، روزانه 6 ساعت از مادران خود جدا شدند. برای اعمال فعالیت بدنی، تمرین شنا به مدت چهار هفته، هفته‌ای پنج جلسه به‌صورت افزایشی صورت گرفت. برای اندازه‌گیری میزان استرس، میزان گلوکز خون موش‌ها سنجیده و برای سنجش یادگیری و حافظۀ فضایی از آزمون ماز آبی موریس استفاده شد. یافته‌ها: نتایج آزمون آنوا نشان داد که گلوکز خون‌ گروه جداشده از مادر نسبت به گروه کنترل، افزایش معنا داری داشته است (0.045=P) و بنابراین، اطمینان ناشی از اعمال استرس به‌دست آمد؛ همچنین نتایج آزمون مانوا نشان داد که اگرچه استرس تأثیر معنا‌داری بر یادگیری فضایی نداشت؛ اما نتایج آزمون کاوش نشان داد، گروه جداشده از مادر کاهش معنا‌داری در درصد ورود به ربع هدف (0.05=P) و درصد زمان سپری‌شده در ربع هدف (0.029=P) نسبت به گروه کنترل داشتند؛ بنابراین، حافظۀ فضایی تحت استرس در گروه جداشده از مادر نسبت به سایر گروه‌ها تخریب شد. درنهایت، تمرین شنا همراه با جدایی از مادر توانست آثار مخرب استرس بر حافظۀ فضایی در درصد ورود به ربع هدف (0.02=P) و درصد زمان سپری‌شده در ربع هدف (0.05=P) را خنثی کند. بحث و نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که استرس اثر منفی بر یادگیری فضایی ندارد؛ اما حافظه را تخریب می‌کند. از سوی دیگر، تمرین شنا می تواند به‌عنوان یک روش درمانی تا حد بسیاری این آثار منفی را خنثی نماید و باعث بهبود حافظه شود.   Introduction: Primary stress can impair the nervous structure including the hippocampus and behavioral functions such as memory; therefore, paying attention to neutralizing the destructive effects of stress on the body has been one of the debatable topics among researchers. Considering the role of physical activity in reducing stress in previous studies, this study aimed to investigate the effect of four weeks of swimming training on learning and spatial memory in neonatal rats separated from their mother. Material & Methods: In this study, 40 male albino Wistar rats were randomly divided into four groups (separation from mother, separation from mother and swimming training, swimming training, and control). The method of separating the infants from the mothers was used to make stressful conditions. Rats from separation groups were separated from mothers 6 h per day starting from the day after birth for one month. For physical activity, swimming training was performed for four weeks (five sessions per week) incrementally to measure stress and blood glucose level in mice, and the Morris Water Maze test was used to assess the learning and spatial memory. (Ethic code: IR.UT.SPORT.REC.1399.009) Findings: The results of the analysis of variance test showed that the blood glucose in the group of rats that were separated from their mothers was significantly higher, compared to the control group (P=0.045), indicating that stress was successfully induced in these rats. Moreover, the results of the multivariate analysis of the variance test showed that although stress had no significant impact on spatial learning, the results of the exploration test showed a significant decrease in the percentage of entering the target quadrant (P=0.05) and the time spent in the target quadrant in the group separated from mother (P=0.029), compared to the control group. Therefore, spatial memory was degraded due to stress in the group of rats that were separated from their mother, compared to the other groups. However, swimming training in the group of rats that was separated from the mother could neutralize the destructive effects of stress on spatial memory and the percentage of entering the target quadrant (P=0.02) as well as the time spent in the target quadrant (P=0.05). Discussion & Conclusion: The results showed that although stress did not have a negative impact on spatial learning, it had a destructive impact on memory. On the other hand, swimming training as a treatment method could largely neutralize the negative effects of stress and improve memory.   استرس اولیه, حافظۀ فضایی, شنا کردن, موش صحرایی, یادگیری فضایی Early life stress, Rat, Spatial learning, Spatial memory, Swimming 88 100 http://sjimu.medilam.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-5861-3&slc_lang=fa&sid=1 Mohamad Hossein Sattarzadeh1 محمد حسین ستارزاده mh.sattarzade7@ut.ac.ir 9600319475328460046051 9600319475328460046051 No Dept of Motor Behavior and Sport Psychology, Faculty of Physical Education and Sport Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran گروه رفتار حرکتی و روان‌شناسی ورزشی، دانشکدۀ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Shahzad Tahmasebi Boroujeni شهزاد طهماسبی بروجنی shahzadtahmaseb@ut.ac.ir 9600319475328460046052 9600319475328460046052 Yes Dept of Motor Behavior and Sport Psychology, Faculty of Physical Education and Sport Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran گروه رفتار حرکتی و روان‌شناسی ورزشی، دانشکدۀ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران mehdi shahbazi مهدی شهبازی shahbazimehdi@ut.ac.ir 9600319475328460046053 9600319475328460046053 No Dept of Motor Behavior and Sport Psychology, Faculty of Physical Education and Sport Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran گروه رفتار حرکتی و روان‌شناسی ورزشی، دانشکدۀ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران