[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: دوره 18، شماره 1 - ( بهار 1389 ) ::
جلد 18 شماره 1 صفحات 40-47 برگشت به فهرست نسخه ها
تأثیر نوع تمرین بر مجموعه ی سازگاریهای عصبی- عضلانی در مردان جوان تمرین نکرده
فرشاد غزالیان 1، دکتر حجت الله نیکبخت، دکتر اسماعیل ابراهیمی، دکتر مهیار صلواتی
1- ، Phdghazalian@gmail.com
چکیده:   (10912 مشاهده)

  مقدمه: یکی از اساسی ترین اهداف علم تمرین تاکید بر عملکرد بهینه ی دستگاه های مختلف بدن و سازگاری در اجرای هر چه بهتر مهارت ورزشی است. تمرین های قدرتی و استقامتی سازگاری های متفاوتی را در بدن ایجاد می کنند که برخی متضاد با هم هستند. تحقیق حاضر به منطور بررسی هم زمان این دو نوع تمرین و سازگاری عصبی-عضلانی در آن ها انجام شده است.

  مواد و روش ها: مطالعه شوندگان این تحقیق نیمه تجربی 36 مرد تمرین نکرده که در سه گروه و به مدت 12 هفته بررسی شدند. گروه قدرتی تمرین پویا، استقامتی اینتروال و نیز هم زمان که نیمی از تمرین هر دو گروه را 3 جلسه در هفته انجـــام می داد. پارامترهای دامنه سیگنال الکترومایوگرافی، بیشینه انقباض ارادی و قدرت بیشینه پای برتر آزمودنی ها به ترتیب با دستگاه های الکترومایوگرافی، ایزوکینتیک و تکنوجیم در هفته های صفر، 6 و12 اندازه گیری شد. داده­ها با استفاده از آزمون های تحلیل واریانس، اندازه­گیری های مکرر و آزمون تعقیبی LSD در سطح معنا داری (05/0 P ≤ ) تحلیل شدند.

  یافته های پژوهش: مقادیر درون گروهی دامنه سیگنال الکترومایوگرافی در همه گروه ها پس از 6 هفته و در دو گروه قدرتی و همزمان پس از 12 هفته کاهش معنی­داری نشان داد. قدرت بیشینه در همه گروه ها پس از 6 و 12 هفته افزایش معنی­داری نشان داد. بیشینه انقباض ارادی پس از 6 و 12 هفته در گروه های قدرتی و هم زمان با افزایش معنا دار، اما در گروه استقامتی بدون تغییر معنا دار بود. از سوی دیگر بررسی تفاوت دامنه سیگنال الکترومایوگرافی و حداکثر قدرت بیشینه در بین سه گروه تمرینی نشان داد که در هفته 6 و 12 بین دو گروه قدرتی و هم زمان با گروه استقامتی تفــاوت معنی­داری مشاهده شد و در بین سه گروه تمرینی بیشینه انقباض ارادی تا هفته ششم تفاوت معنی­داری نشان نداد، اما در هفته 12 گروه قدرتی با هم زمان تفاوت معنی­داری داشت.

  بحث و نتیجه گیری: تمرین هم زمان نسبت به تمرین قدرتی با اندکی افزایش قدرت و نسبت به تمرین استقامتی با افزایش قدرت بیشتری همراه است . احتمالأ تمرین هم زمان ضمن بهبود سازگاری عصبی-عضلانی، اختلالی در افزایش قدرت ایجاد نمی کند.

 

واژه‌های کلیدی: الکترومایوگرافی، سازگاریهای عصبی- عضلانی، حداکثر قدرت بیشینه
متن کامل [PDF 311 kb]   (2190 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۹۰/۳/۱۸ | پذیرش: ۱۳۹۴/۱/۱۹ | انتشار: ۱۳۹۴/۱/۱۹
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

کد امنیتی را در کادر بنویسید >


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Effects of Training Style on Neuromuscular Adaptation in Untrained Men. sjimu. 2010; 18 (1) :40-47
URL: http://sjimu.medilam.ac.ir/article-1-285-fa.html

غزالیان فرشاد، نیکبخت دکتر حجت الله، ابراهیمی دکتر اسماعیل، صلواتی دکتر مهیار. تأثیر نوع تمرین بر مجموعه ی سازگاریهای عصبی- عضلانی در مردان جوان تمرین نکرده. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی ایلام. 1389; 18 (1) :40-47

URL: http://sjimu.medilam.ac.ir/article-1-285-fa.html



دوره 18، شماره 1 - ( بهار 1389 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مجله علمی پزوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایلام scientific journal of ilam university of medical sciences
Persian site map - English site map - Created in 0.25 seconds with 31 queries by YEKTAWEB 3647