[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: دوره 23، شماره 7 - ( 11-1394 ) ::
جلد 23 شماره 7 صفحات 90-100 برگشت به فهرست نسخه ها
تاثیر تمرینات استقامتی و مقاومتی بر بهبود استخوان: مطالعه تراکم سنجی و هیستومورفومتری رت های نر استئوپروتیک
مریم بان پروری 1، خلیل خیام باشی2، سید محمد مرندی2، سید جمال مشتاقیان2، عباس صالحی کیا3
1- دانشگاه سیستان و بلوچستان ، banparvari@ped.usb.ac.ir
2- دانشگاه اصفهان
3- دانشگاه سیستان و بلوچستان
چکیده:   (3412 مشاهده)

مقدمه: استئوپروسیس به عنوان یک بیماری سیستمیک اسکلتی تعریف می شود که به وسیله توده استخوانی پایین و خرابی ریزساختارهای بافت استخوان مشخص شده، باعث خطر افزایشی شکستگی می گردد. با این حال، ورزش مناسب برای پیشگیری و درمان پوکی استخوان مشخص نشده است. هدف مطالعه حاضر تعیین اثرات دو برنامه تمرینی با بار فزاینده بر ویژگی های استخوانی موش های نر استئوپروتیک بود.

مواد و روش ها: از بین 30 سر موش صحرایی نر، 6 موش به عنوان گروه سالم جدا شد، سپس پوکی استخوان با تزریق 3 هفته ای صفاقی محلول اتانول20 درصد(3 گرم/کیلوگرم/روز)، برای چهار روز پیاپی به مدت سه هفته در موش های باقی مانده القاء گردید. 24 موش استئوپروتیک به چهار گروه تقسیم شدند(n=6)، پایه(به عنوان پیش آزمون گروه های تجربی)، تمرین مقاومتی، تمرین استقامتی و کنترل. دو گروه تمرینی 5 روز در هفته به مدت 12 هفته برنامه تمرینی را طبق پروتکل اجرا کردند. پروتکل استقامتی شامل دویدن روی تردمیل، 12 متر دقیقه، 10 تا حداکثر 64 دقیقه/روز بود. پروتکل مقاومتی شامل  8 ست صعود از نردبان 110 سانتی متری با زاویه 80 درجه با وزنه متصل به دم بود که از 50 درصد وزن حیوان در ست اول تا 100 درصد در ست هشتم افزایش داشت. در پایان مداخله، حیوانات کشته شدند و تراکم ماده معدنی استخوان(BMD) فمور و مهره چهارم+پنجم کمری (L4+L5) با دگزا اندازه گیری شد. ریزساختارهای بافت متافیز پروگزیمال تیبیا به وسیله روش های استاندارد هیستومورفومتریک و به کمک نرم افزار موتیک اندازه گیری شدند.

 یافته های پژوهش: گروه های استقامتی(P=0.035) و مقاومتی(P=0.001) افزایش معناداری در BMD فمور در مقایسه باکنترل داشتند. BMD L4+L5 گروه مقاومتی و کنترل به طور معناداری بالاتر از گروه استقامتی بود(P=0.001, P=0.001). تنها تمرین مقاومتی به طور معناداری درصد ترابکولا(P=0.018) و ضخامت کورتیکال(P=0.009) را نسبت به کنترل افزایش و درصد فاصله ترابکولا(P=0.02) را کاهش داد. تعداد استئوسیت در هر دو گروه استقامتی و مقاومتی به طور معناداری بالاتر از کنترل بودند(P=0.002, P=0.03).

 بحث و نتیجه گیری: تمرین مقاومتی در مقایسه با تمرین استقامتی، تغییرات مناسب موثرتری را در تراکم و پاتولوژی استخوانی در موش های نر استئوپروتیک القاء می کند.

واژه‌های کلیدی: استئوپروسیس، تمرین ورزشی، تراکم ماده معدنی، هیستومورفومتری
متن کامل [PDF 901 kb]   (1590 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تشخیص پوکی استخوان
دریافت: ۱۳۹۴/۴/۱ | پذیرش: ۱۳۹۴/۵/۲۸ | انتشار: ۱۳۹۴/۱۱/۲۸
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA code


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

banparvari M, khayambashi K, marandi S M, moshtagian S J, Salehikiya A. Effect of Endurance and Resistance Training on the Improvement of Bone: A Densitometric and Histomorphometric Study in Male Osteoprotic Rats. sjimu. 2016; 23 (7) :90-100
URL: http://sjimu.medilam.ac.ir/article-1-2826-fa.html

بان پروری مریم، خیام باشی خلیل، مرندی سید محمد، مشتاقیان سید جمال، صالحی کیا عباس. تاثیر تمرینات استقامتی و مقاومتی بر بهبود استخوان: مطالعه تراکم سنجی و هیستومورفومتری رت های نر استئوپروتیک. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی ایلام. 1394; 23 (7) :90-100

URL: http://sjimu.medilam.ac.ir/article-1-2826-fa.html



دوره 23، شماره 7 - ( 11-1394 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مجله علمی پزوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایلام scientific journal of ilam university of medical sciences
Persian site map - English site map - Created in 0.24 seconds with 31 queries by YEKTAWEB 3781