[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: دوره 25، شماره 1 - ( 2-1396 ) ::
جلد 25 شماره 1 صفحات 195-210 برگشت به فهرست نسخه ها
ارزیابی اثرات پماد کورکومین بر درماتیت تماسی القا شده به وسیلۀ دی نیترو کلرو بنزن در مدل موش سوری
فاطمه هاشمی1، سیامک کاظمی درآبادی *2، حمید اکبری1، منیره خردادمهر3
1- گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2- گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران ، s.kazemi@tabrizu.ac.ir
3- گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
چکیده:   (803 مشاهده)

مقدمه: یکی از عوارض پس از جراحی، ابتلا به درماتیت تماسی در اثر عوامل مختلفی همچون محلول‏های اسکراب، نخ‏های بخیه، بانداژ و حتی دستکش جراحی است. درمان رایج این معضل استفاده از داروهای کورتیکوستروئیدی است که پیامدهای ناخواسته‏ای را به دنبال دارد. کورکومین که مادۀ موثرۀ موجود در زردچوبه است، اثرات ضد التهابی شناخته شده‏ای دارد. بنابراین، در مطالعۀ حاضر اثرات این ماده بر درماتیت تماسی تجربی مورد بررسی قرار گرفت.

مواد و روش‏ها: در این مطالعه از بیست سر موش سوری نر نژاد بالب/سی استفاده شد. موش‏ها به چهار گروه پنج قطعه‏ای تقسیم گردیدند. در گروه‏های کنترل منفی، کنترل مثبت و تیمار با استفاده از مادۀ دی نیترو کلرو بنزن نخست حساسیت‏زایی در پوست قسمت پشتی حیوانات ایجاد شده در مرحلۀ بعدی درماتیت تماسی در لالۀ گوش القا گردید. در گروه تیمار و کنترل مثبت به ترتیب از پماد حاوی کورکومین و بتامتازون به صورت موضعی به مدت یک هفته استفاده شد. در گروه‏های کنترل منفی و شم نیز از وازلین به عنوان حامل پماد استفاده گردید. ضخامت لالۀ گوش در طی دورۀ آزمایش اندازه‏گیری شد. موش‏ها پس از اتمام دورۀ تیمار آسان‏کشی شده و نمونه‏های گوش پس از تثبیت و تهیۀ مقاطع میکروسکوپی، به روش هماتوکسیلین-ائوزین رنگ‏آمیزی گردیدند.

یافته‏های پژوهش: نتایج ماکروسکوپیک نشانگر آن بود که در هر سه گروه کنترل منفی، کنترل مثبت و تیمار درماتیت در گوش ایجاد شد. تفاوت برهمکنش روز و گروه در روزهای 22 و 30 از نظر آماری معنادار (p<0.05) بود. مقایسۀ نتایج در هر گروه به صورت مجزا نیز همین امر را نشان داد. آنالیز آماری داده‏های هیستوپاتولوژی نشان داد که تفاوت در مورد ادم، شدت التهاب، و ضخامت اپیدرم در گروه شم نسبت به گروه کنترل منفی معنا‏دار بود. مقایسۀ گروه شم با گروه کنترل مثبت نشان داد که تفاوت در میزان التهاب معنا‏دار بوده و در فاکتورهای ادم و ضخامت اپیدرم معنا‏دار نیست. مقایسۀ گروه تیمار با گروه شم نشان داد که تفاوت در ادم در این گروه‏ها معنا‏دار نیست، لیکن شدت التهاب و ضخامت اپیدرم تفاوت آماری معنا‏داری با هم داشتند. مقایسۀ بین گروه‏های تیمار و کنترل منفی نیز همین نتایج را نشان داد.

بحث و نتیجه ‏گیری: با توجه به یافته‏های این مطالعه می‏توان نتیجه‏گیری کرد که استفادۀ موضعی از پماد حاوی کورکومین در موش‏های مبتلا به درماتیت تماسی آلرژیک می‏تواند التهاب، ادم و ضخیم‏شدگی اپیدرم پوست را به میزان قابل ملاحظه‏ای کاهش دهد، که این اثرات قابل مقایسه با اثرات درمانی داروهای کورتیکوستروئیدی موضعی می‏باشند.

واژه‌های کلیدی: درماتیت تماسی، دی نیترو کلرو بنزن، کورکومین، ضدالتهاب، موش سوری
متن کامل [PDF 1264 kb]   (367 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: آسیب شناسی بالینی
دریافت: ۱۳۹۵/۶/۱۶ | پذیرش: ۱۳۹۵/۸/۲۳ | انتشار: ۱۳۹۶/۲/۲۷
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

کد امنیتی را در کادر بنویسید >



XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Hashemi F, Kazemi-Darabadi S, Akbari H, Khordadmehr M. Evaluation of Curcumin Ointment Effects on Dinitrochlorobenzene-Induced Contact Dermatitis in Mouse. sjimu. 2017; 25 (1) :195-210
URL: http://sjimu.medilam.ac.ir/article-1-3792-fa.html
هاشمی فاطمه، کاظمی درآبادی سیامک، اکبری حمید، خردادمهر منیره. ارزیابی اثرات پماد کورکومین بر درماتیت تماسی القا شده به وسیلۀ دی نیترو کلرو بنزن در مدل موش سوری . مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی ایلام. 1396; 25 (1) :195-210

URL: http://sjimu.medilam.ac.ir/article-1-3792-fa.html

دوره 25، شماره 1 - ( 2-1396 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مجله علمی پزوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایلام scientific journal of ilam university of medical sciences
Persian site map - English site map - Created in 0.24 seconds with 810 queries by yektaweb 3455