[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: دوره 25، شماره 1 - ( 2-1396 ) ::
جلد 25 شماره 1 صفحات 195-210 برگشت به فهرست نسخه ها
ارزیابی اثرات پماد کورکومین بر درماتیت تماسی القا شده به وسیلۀ دی نیترو کلرو بنزن در مدل موش سوری
فاطمه هاشمی1، سیامک کاظمی درآبادی 2، حمید اکبری1، منیره خردادمهر3
1- گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2- گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران ، s.kazemi@tabrizu.ac.ir
3- گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
چکیده:   (1663 مشاهده)

مقدمه: یکی از عوارض پس از جراحی، ابتلا به درماتیت تماسی در اثر عوامل مختلفی همچون محلول‏های اسکراب، نخ‏های بخیه، بانداژ و حتی دستکش جراحی است. درمان رایج این معضل استفاده از داروهای کورتیکوستروئیدی است که پیامدهای ناخواسته‏ای را به دنبال دارد. کورکومین که مادۀ موثرۀ موجود در زردچوبه است، اثرات ضد التهابی شناخته شده‏ای دارد. بنابراین، در مطالعۀ حاضر اثرات این ماده بر درماتیت تماسی تجربی مورد بررسی قرار گرفت.

مواد و روش‏ها: در این مطالعه از بیست سر موش سوری نر نژاد بالب/سی استفاده شد. موش‏ها به چهار گروه پنج قطعه‏ای تقسیم گردیدند. در گروه‏های کنترل منفی، کنترل مثبت و تیمار با استفاده از مادۀ دی نیترو کلرو بنزن نخست حساسیت‏زایی در پوست قسمت پشتی حیوانات ایجاد شده در مرحلۀ بعدی درماتیت تماسی در لالۀ گوش القا گردید. در گروه تیمار و کنترل مثبت به ترتیب از پماد حاوی کورکومین و بتامتازون به صورت موضعی به مدت یک هفته استفاده شد. در گروه‏های کنترل منفی و شم نیز از وازلین به عنوان حامل پماد استفاده گردید. ضخامت لالۀ گوش در طی دورۀ آزمایش اندازه‏گیری شد. موش‏ها پس از اتمام دورۀ تیمار آسان‏کشی شده و نمونه‏های گوش پس از تثبیت و تهیۀ مقاطع میکروسکوپی، به روش هماتوکسیلین-ائوزین رنگ‏آمیزی گردیدند.

یافته‏های پژوهش: نتایج ماکروسکوپیک نشانگر آن بود که در هر سه گروه کنترل منفی، کنترل مثبت و تیمار درماتیت در گوش ایجاد شد. تفاوت برهمکنش روز و گروه در روزهای 22 و 30 از نظر آماری معنادار (p<0.05) بود. مقایسۀ نتایج در هر گروه به صورت مجزا نیز همین امر را نشان داد. آنالیز آماری داده‏های هیستوپاتولوژی نشان داد که تفاوت در مورد ادم، شدت التهاب، و ضخامت اپیدرم در گروه شم نسبت به گروه کنترل منفی معنا‏دار بود. مقایسۀ گروه شم با گروه کنترل مثبت نشان داد که تفاوت در میزان التهاب معنا‏دار بوده و در فاکتورهای ادم و ضخامت اپیدرم معنا‏دار نیست. مقایسۀ گروه تیمار با گروه شم نشان داد که تفاوت در ادم در این گروه‏ها معنا‏دار نیست، لیکن شدت التهاب و ضخامت اپیدرم تفاوت آماری معنا‏داری با هم داشتند. مقایسۀ بین گروه‏های تیمار و کنترل منفی نیز همین نتایج را نشان داد.

بحث و نتیجه ‏گیری: با توجه به یافته‏های این مطالعه می‏توان نتیجه‏گیری کرد که استفادۀ موضعی از پماد حاوی کورکومین در موش‏های مبتلا به درماتیت تماسی آلرژیک می‏تواند التهاب، ادم و ضخیم‏شدگی اپیدرم پوست را به میزان قابل ملاحظه‏ای کاهش دهد، که این اثرات قابل مقایسه با اثرات درمانی داروهای کورتیکوستروئیدی موضعی می‏باشند.

واژه‌های کلیدی: درماتیت تماسی، دی نیترو کلرو بنزن، کورکومین، ضدالتهاب، موش سوری
متن کامل [PDF 1264 kb]   (664 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: آسیب شناسی بالینی
دریافت: ۱۳۹۵/۶/۱۶ | پذیرش: ۱۳۹۵/۸/۲۳ | انتشار: ۱۳۹۶/۲/۲۷
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA code



XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Hashemi F, Kazemi-Darabadi S, Akbari H, Khordadmehr M. Evaluation of Curcumin Ointment Effects on Dinitrochlorobenzene-Induced Contact Dermatitis in Mouse. sjimu. 2017; 25 (1) :195-210
URL: http://sjimu.medilam.ac.ir/article-1-3792-fa.html

هاشمی فاطمه، کاظمی درآبادی سیامک، اکبری حمید، خردادمهر منیره. ارزیابی اثرات پماد کورکومین بر درماتیت تماسی القا شده به وسیلۀ دی نیترو کلرو بنزن در مدل موش سوری . مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی ایلام. 1396; 25 (1) :195-210

URL: http://sjimu.medilam.ac.ir/article-1-3792-fa.html



دوره 25، شماره 1 - ( 2-1396 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مجله علمی پزوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایلام scientific journal of ilam university of medical sciences
Persian site map - English site map - Created in 0.24 seconds with 30 queries by YEKTAWEB 3727